مهندس امانی نین شهادتی ایله ایلگیلی باش ساغلیغی مکتوبو

میر علی حسینی

بیانیه جنبش دانشجوئی آذربایجان به مناسبت اول مهر

دوشنبه  ۱ مهر ۱٣٨۷ -  ۲۲ سپتامبر ۲۰۰٨

بار دیگر اول ماه مهر است. این روز برای آنها که در پی کسب علم و دانش هستند و زبان گفتاری و نوشتاری شان در خانه و مهدکودک و دبستان و دبیرستان و دانشگاه یکی است یقینا سمبل آغاز و شکفتگیِ ِ فصلی دیگر در زندگی است. اما برای میلیونها کودک و نوجوان و جوان دیگر که زبانی غیر از زبان رسمی و دولتی دارند روز اول مهر با نامهری شروع می شود چرا که باید هویت ملی و فرهنگی خود را دم در مدرسه و دانشگاه جا گذاشته و به زور جامه ذهنی و فکری دیگری بر تن کنند که سالیان متمادی است بر آنها تحمیل می شود و در دهه های اخیر از سوی حکومتی عملی می شود که خود را اسلامی می داند و رئیس جمهورش ادعا می کند که کشور تحت سلطه اش آزادترین جامعه دنیاست!

بخش بزرگی از مردم این جامعه به زبان رسمی نامیده شدهء آن تکلم نمی کنند. این زبان به بخش بزرگی از مردم این جامعه در موسسات گوناگون آموزشی تحمیل می شود. میلیونها انسان این جامعه در قرن بیست و یکم اجازه یاد گیری زبان مادری شان را ندارند. میلیونها کودک و نوجوان این جامعه با یک برنامه از قبل تعیین شده و اجباری از یادگیری زبان مادری شان برحذر داشته می شوند و به این ترتیب از هویت فرهنگی خود بیگانه می گردند، آن هم در مملکتی که سران سیاسی آن هر روز در پی صدور دستور العمل هایی برای اصلاح و بهبود جهان هستند و رئیس جمهور آن با نامه پراکنی در صدد دادن رهنمود به روسای دیگر ممالک است.

میلیونها انسان ترک زبان در این جامعه با انداختن جریمه به داخل قلک های سفالی در کلاس های درس به جرم ترکی حرف زدن بزرگ شده اند. حکومت شاه از هیچ بیشرمی ابا نداشت و کثیف ترین سیاست های آسیمیلاسیون و از خود بیگانگی را در آذربایجان به کار می بست. وقوع انقلاب بهمن ٥٧ هیچ تغییری در کژترین سیاست های آموزشی دوران استبدادی شاهنشاهی بوجود نیاورد. ممنوعیت زبان ترکی هم چنان ادامه یافت و این بخش از سیاست های شاه، روی انقلاب را به خود ندید. با اینکه دست اندرکاران پس از انقلاب، انقلاب فرهنگی به راه انداختند اما زبان ترکی هم چنان تابو باقی ماند و روی آزادی را به خود ندید.

مسئولان مملکتی که همیشه آذربایجان را سَرِِ ایران می نامند و مردم آن را غیور می شناسند که حافظ و پاسدار مرزهای کشور بوده اند هیچگاه این اخلاق دوگانه خود را زیر سوال نبرده اند که اگر این مردم تااین اندازه برای این کشور ارزشمند هستند پس چرا زبان مادری شان ممنوع است؟ اگر فرزندان این خطه در انقلاب مشروطه و بهمن آن چنان جان فشانی کردند و در پس راندن تجاوز صدام حسین هشت سال تمام در جبهه های جنگ خون دادند پس چرا حق مساوی با دیگران ندارند؟ آیا قوانین اسلامی چنین بیعدالتی را جایز می دانند؟

چند سالی است که آذربایجان به پا خاسته و برای اولین بار پس از مدت های مدیدی خواستار حقوق فرهنگی و ملی خویش است. بسیاری از نویسندگان، روزنامه نگاران، فعالان دانشجویی و روشنفکران ترک زبان به جرم مطالبه برای آزادی زبان مادری در سلول های زندان ها به سر می برند. ترک ها بدرستی و به حق، حقوقی را می طلبند که بخش های دیگری از این جامعه از آن ها برخوردار بوده و هستند.

با به تعویق انداختن توجه به مطالبات کاملا مردمی در آذزبایجان خواسته ها هر چه بیشتر رنگ سیاسی به خود گرفته و طرق حل مشکلات، با گذشت زمان پیچیده تر و بی اعتمادی ها گسترش بیشتر می یابند. مهمترین و عاجل ترین خواسته ترکها در ایران رسمیت یافتن زبان ترکی در کنار زبان فارسی است تا علاوه بر آذربایجان ترک های ساکن خراسان و تهران و دیگر اقصی نقاط کشور آزادانه به فراگیری زبان مادری خود پرداخته و هم چون دیگران با فرهنگ خود زندگی کرده و به شکوفا شدن آن یاری رسانند. رئیس جمهور کشور که قرار است چند روز دیگر به آذربایجان سفر کند می باید به این خواسته مردم جامه عمل بپوشاند. اگر از نظر ایشان انرژی هسته ای "حق مسلم" مردم است پس فرا گیری زبان مادری حقی کمتر از آن نمی تواند باشد.

با وجودتمامی مشکلات، فشارها و زندان ها برای تمام دانش آموزان و دانشجویان سالی موفق و پربار آرزو داریم و امیدواریم بزودی زبان ترکی نیز به مدارس و دانشگاه ها راه پیدا کند.

روزنامه نگاران وفعالین حقوق بشر آذربایجان که روز چهارشنبه ۲۰/۶/۸۷ درحین مراسم افطاری در تهران، توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی دستگیرشده بودندو تعدادشان به ۱۲ تن می رسد با گذشت ۴ روز از دستگیریشان همچنان در بازداشت به سر می برند این در حالی است که پیش از این شش تن از بازداشت شدگان که عموما شامل زنان وکودکان می شوند آزاد شده اند .خانواده یکی از این فعالین خبر از انتقال این افراد به بند۲۰۹ زندان اوین می دهد.
به گفته خانواده یکی از بازداشت شدگان بازپرس متین راسخ بازپرس معاونت امنیت دادسرای عمومی وانقلاب تهران مسئولیت رسیدگی به این پرونده را بر عهده دارد این در حالی است که ۶ تن از بازداشت شدگان روز چهارشنبه که عموما شامل زنان وکودکان می شوند واکنون آزاد شده اند می گویند مامورینی که جهت دستگیری فعالین به خانه صیاد محمدیان مراجعه نموده بودند هیچگونه حکم جلبی همراه نداشتند .
به گفته خانواده ها بازداشت شدگان حق تماس تلفنی با خانواده هایشان وملاقات با وکلایشان را نداشته اند وخانواده ها از وضع جسمانی آنان بی اطلاعند ونگران سلامتی عزیزانشان هستند.
علیرضا صرافی(مدیر مسئول ماهنامه توقیف شده دیلماج وعضو NGOشورای ملی صلح)،اکبر آزاد (نویسنده مجله وارلیق)، حسن راشدی(نویسنده مجله وارلیق)، سعید محمدی موغانلی (روزنامه نگاروشاعروسردبیر مجله ادبی یاشماق)، حسن رحیمی بیات (فعال حقوق بشرآذربایجان)، حسین حیدری (مدیر مسئول نشریه دانشجویی اولوس)، عباس نعیمی (فعال مدنی - عضو N.G.O “اورین” شهرستان خوی)، مهدی نعیمی(شاعر ومدرس زبان ترکی در دانشگاهها)، محمد عباسپور(فعال سابق دانشجویی)، شهباز ابراهیم نژاد، یوسف هشیارو صیاد محمدیان اسامی افرادی است که هم اکنون در بازداشت به سر میبرند.
مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران ضمن محکوم نمودن بازداشت روزنامه نگاران و فعالین مدنی و حقوق بشری آذربایجان در تهران از مسئولین جمهوری اسلامی می خواهد تا امکان تماس بازداشت شدگان با خانواده و وکلایشان را فراهم آورد و نسبت به اطلاع رسانی پیرامون اتهامات وارده به این افراد اقدام نماید.این مجموعه نگران وضعیت جسمانی بازداشت شدگان بوده و آزادی بی قید و شرط این افراد را خواستار است.

دبیرخانه مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

۱- مهندس علیرضا صرافی( عضو شورای ملی صلح و مدیر مسئول نشریه توقیف شده دیلماج )
۲- مهندس حسن راشدی ( پژوهشگر تاریخ و زبان تورکی )
۳- اکبر آزاد ( پژوهشگر مردم شناسی )
۴-سعید موغانلی ( شاعر، سردبیر نشریه ادبی یاشماق و ناشر )
۵-عباس نعیمی ( فعال سابق دانشجویی )
۶- مهدی نعیمی ( شاعر و مدرس زبان تورکی )
۷- صیاد محمدیان ( اووچو )
۸-مهندس حسن رحیمی ( عضو گزارشگران حقوق بشر و وبلاگ نویس )
۹-حسین حیدری ( مدیر مسئول نشریه دانشجویی اولوس

 <<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<